چرا خوشمان مي‌آيد كه بعضي وقتها مردم را سر كار بگذاريم؟

چرا عادت نمي‌كنيم كه مملكت را با برنامه پيش ببريم؟ چرا دوست نداريم مردم را كمتر معطل و كشور را كمتر بلاتكليف بگذاريم؟ به قول خودماني‌ها چرا خوشمان مي‌آيد كه بعضي وقتها مردم را سر كار بگذاريم؟

تيترآنلاين - روز سه‌شنبه، بنده هم گوش به راديو و مذاكرات مجلس شوراي اسلامي داشتم. درست مثل روز يكشنبه... علت آن هم اين بود كه ببينم تصميم نمايندگان مجلس درباره افزايش تعطيلي عيد فطر چه خواهد بود؟

بنده و خيلي‌ها مثل بنده معطل تعطيلي نيستيم. نه سفر مهمي در پيش داريم و نه قرار معامله پرسود و منفعتي و نه امكان و استطاعت چنداني تا از قبل بتوانيم مقدمات يك مسافرت را فراهم كنيم هتلي رزرو كنيم و بليط هواپيمايي و... مي‌خواهد تعطيل بشود و يا نشود... اما به عنوان يك روزنامه‌نگار و به عنوان وظيفه اطلاع‌رساني خويش به مردم، منتظر و كنجكاو بوديم كه سرانجام تكليف چه خواهد بود؟

اما نه روز يكشنبه و نه روز سه‌شنبه تكليف معلوم نشد. درحالي‌كه قبلاً اعلام شده بود كه تعطيلات 3 روزه عيد فطر كه گويا ظاهراً توسط دولت پيشنهاد شده بود، در كميسيون مربوطه در مجلس به تصويب رسيد. حتي اعلام شد كه قرار است 2 روز از تعطيلات رسمي كشور (يكي 12 فروردين و ديگري 29 اسفند) كسر شده و به جاي آن تعطيلات عيد فطر 3 روز اعلام شود، اما هيچكدام از اينها، حتي روز سه‌شنبه هم معلوم نشد.

... بنده اصولاً كاري به اين ندارم كه در مملكت خودمان تعطيلات كم داريم و يا زياد... اصولاً كار مي‌كنيم و يا كار نمي‌كنيم و فرقي مي‌كند كه ادارات باز باشند و يا نباشند .... هر چه بيشتر تعطيل باشند ضررش براي مملكت كمتر است يا بيشتر... و بالاخره در سال همت مضاعف و كار مضاعف تعطيلات را بايد كم كرد و يا زياد ... جاي اين بحثها در اين مقال نيست و در فرصت ديگري بايد بدان پرداخت. اما گلايه دردمندانه بنده اين است كه چرا عادت نمي‌كنيم كه مملكت را با برنامه پيش ببريم؟ چرا دوست نداريم مردم را كمتر معطل و كشور را كمتر بلاتكليف بگذاريم؟ به قول خودماني‌ها چرا خوشمان مي‌آيد كه بعضي وقتها مردم را سر كار بگذاريم؟ مگر برنامه‌ريزي و تصميم‌گيري براي تعطيلات 3 روزه عيدفطر، مثل شرايط بارش برف و تگرگ است كه معلوم نباشد كي از آسمان سرازير مي‌شود و يا وقوع سيل و يا زلزله است كه نتوان از قبل آن را پيش‌بيني كرد و درباره آن تصميم گرفت؟

اصولاً به بنده و امثال بنده ارتباطي ندارد كه دولت و مجلس چه حسابها و يا خداي ناكرده خرده‌حسابهايي ممكن است با هم داشته باشند.(كه ان‌شاءالله ندارند) اصلاً و ابداً هم داوري و قضاوت نمي‌كنم كه مجلس مي‌خواسته با كش دادن بحث در اين باره توپ را به زمين دولت بيندازد و يا آنقدر دفع‌الوقت كند كه عملاً دست دولت در پوست‌گردو بماند و يا دولت خواسته با ارائه اين طرح و لايحه در اين فرصت و زمان، مجلس را در تنگناي تصميم‌گيري قرار داده و از خود رفع تكليف و مسئوليت كند و خواسته خود را با تحميل به مجلس از صافي پارلمان عبور دهد و ...

اصولاً وارد اين بحث‌ها و مناقشه‌ها و داوري‌ها نمي‌شوم. آخرين روزهاي ماه مبارك رمضان است و يك ماه روزه داري بايد اينقدر روي ما اثر گذاشته باشد كه بيخودي اتهام نزنيم و غيبت نكنيم و پشت سر اين و آن صفحه نگذاريم...

به هر حال خيلي‌ها چك دارند، نوبت دادگاه دارند. وقت ملاقات دارند. قرار كاري و معامله و تجارت و ... دارند. كارشان در فلان سازمان و بهمان اداره معطل است. هزار جور گرفتاري محاصره‌شان كرده است. آيا نبايد بدانند كه تكليف مهم‌ترين روزهاي كاري اول هفته آنها چيست؟

اگر يك مرتبه شب عيد فطر با خبر شوند كه دو روز بعد از آن هم تعطيل شده و آنها در اين بلاتكليفي حتي نتوانسته‌اند حداقل براي تعطيلاتشان در اين آخرين روزهاي تعطيلات تابستاني مدارس برنامه‌ريزي كنند، گمان مي‌كنيد دعايتان مي‌كنند؟

خدا مي‌داند برنامه‌ريزي‌ چيز خوبي است. به قول عوام: به خدا مردم گناه دارند ... معطل كردن مردم آيا گناه ندارد؟