تيترآنلاين - از کلاس دوم راهنمایی تا پایان دبیرستان و دوره پیش‌دانشگاهی، 6‌ سال‌زبان انگلیسی می‌خوانیم و در‌دانشگاه نیز همه رشته‌ها‌، زبان انگلیسی عمومی و تخصصی خاص خودشان را دارند. با‌این حال، وقتی فارغ التحصیل می‌شویم، اکثرمان از خواندن یک صفحه روزنامه انگلیسی زبان یا 5 دقیقه صحبت کردن با یک فرد خارجی یا نوشتن دو سطر نامه بدون غلط املایی و گرامری به زبان انگلیسی عاجزیم.‌‌ جالب و البته تاسف انگیز‌اینجاست که‌این ناتوانی علمی، فقط ویژه دیپلمه‌ها و لیسانس‌ها نیست بلکه بخش قابل توجهی از کسانی که مدرک دکتری هم دارند، بدین مشکل دچارند و نکته‌اینجاست که برای ورود به دوره دکتری باید انگلیسی را در حد تافل بلد باشند ولی‌اینکه چگونه حتی بعد از گرفتن دکتری نیز دو کلمه نمی‌توانند انگلیسی بخوانند و بنویسند و صحبت کنند، از عجایب روزگار است.‌‌‌ 

اکثر شهروندان‌ایرانی که صدها ساعت از عمرشان را در کلاس‌های زبان انگلیسی در مدرسه و‌دانشگاه و موسسات زبان گذرانده‌اند، در حالی با‌این زبان بین‌المللی بیگانه‌اند که شرایط زیست در جامعه امروزی، روز به روز دانستن زبان انگلیسی را ضروری تر ساخته است.‌‌اگر در‌سالیان گذشته، فقط گروه‌اندکی مانند دیپلمات‌ها و تجار بین‌المللی نیازمند دانستن زبان انگلیسی بودند و برای بقیه مردم، دانستن زبان خارجی، حداکثر یک «پز‌» محسوب می‌شد، امروز با گسترش‌اینترنت، توسعه سفرهای خارجی، الزامات تجاری در عرصه بین‌المللی، نیازهای علمی و پژوهشی و حتی تفریحی، اکثر شهروندان حتی گاه به طور روزانه با زبان انگلیسی سروکار دارند که شاید ساده‌ترین آنها، همین پنجره‌های سیستم‌های عامل رایانه‌هایشان باشد که حاوی پیام‌هایی به زبان انگلیسی‌اند و خیلی‌هایمان حتی برای خواندن و فهمیدن‌اینکه چه چیزی روی صفحه مونیتورمان ظاهر شده، نیازمند کمک دیگران هستیم!‌‌در بسیاری از کشورها، مانند پاکستان، اکثر مردم عادی، علاوه بر زبان مادری، انگلیسی نیز صحبت می‌کنند یا در اروپا که اکثر مردم به زبان‌هایی غیر از انگلیسی (مانند اسپانیولی، فرانسوی، آلمانی و...) تکلم می‌کنند، با زبان انگلیسی به عنوان زبان دوم آشنایی کامل دارند. اصلا چرا راه دوری برویم، در همین دوبی نیز از شیوخ عرب گرفته تا رانندگان تاکسی و مغازه داران‌، انگلیسی را به حکم الزامات زمانه یاد گرفته‌اند.‌‌ 

در‌این میان، مردم‌ایران به رغم استعدادی که دارند، عمدتا از‌این زبان بی نصیب‌اند و تازه وقتی پای به خارج می‌گذارند، از همان فرودگاه کشور مقصد متوجه می‌شوند که چقدر از قافله عقب هستند!‌‌‌متاسفانه به‌رغم آنکه سیستم آموزشی زبان انگلیسی در‌ایران‌سالهاست که ناکارآمدی خود را ثابت کرده ولی باز به همان روال خود ادامه مسیر می‌دهد و حاصلی جز اتلاف سرمایه‌های کشور و عمر مردم ندارد.‌‌شاید علت عمده یا حداقل یکی از دلایل اصلی وضعیت حاضر،‌این باشد که آموزش زبان انگلیسی در‌ایران از همان یکی دو‌سال‌اول آغاز تحصیلات رسمی در دوره ابتدایی شروع نمی‌شود. متخصصان معتقدند که فرایند زبان آموزی، هر چقدر که در سنین پایین تر آغاز شود، به همان میزان موفق تر و پایدارتر خواهد بود. 

‌‌از‌این رو، آموزش زبان انگلیسی به عنوان فراگیرترین زبان بین‌المللی، از مقطع ابتدایی یک نیاز استراتژیک محسوب می‌شود که اگر نسبت به آن بی توجهی شود، در آینده مشکلات عدیده‌ای از رهگذر ناآشنایی‌ایرانیان به زبان انگلیسی پدید خواهد آمد. 

منبع: آرمان