سلام .من حدود یک سال و شش ماه که عقد کردم دیگه دارم دیونه میشم .دانشجو هستم همسرم شغل ازاد داره .پدرم مخالف دوران عقد طولانی هست و همیشه به بهانه های مختلف به ما گیر میده خواهرم از من چهار سال بزرگتره و هنوز ازدواج نکرده و اخلاقش حتی قبل عقد هم با من بد بود الانم همش تا یه چی میشه میگه چرا هنوز اینجایی چرا عروسی نمیکنی از دستت راحت شیم. تندایم بابارو صدا میکنه و حالا بیا ببین چی میشه .از اون طرف خونواده شوهرم بر عکس خونواده ی من اصلا برا خودشون نمیزارن هی میگن ما گرفتاریم پول نداریم خدا بهمون کمک کنه در صورتیکه پول دارن همشم منو با هزار سیاست میبرن خونه خودشون منو دوست دارن خیلی ولی همش تو یأسن .شوهرم میگه باید تا اردیبهشته سال 1390 یعنی شش ماهه دیگه صبر کنی تا پول جمع کنم از طرفی اصلا عروسی رو به روی خودش نمیاره انگار فقط من نگرانم تا هم من میخوام باهاش حرف بزنم موضوع رو میپیچونه که وای عجب گرفتاری شدم من .من این وسط موندم با حرفای اطرافیانم و اینکه نه حکم همسرو دارم نه دختر خونواده همشم باید برم خونه ی مادر شوهرم کار کنم و بعضی وقتا حرفایی بخورم که تا مغزه استخونم بسوزه و وقتی هم به شوهرم میگم طرف خونوادشو میگیره و ....
البته پدر منم خیلی حرفا به شوهرم میزنه که باعث میشه رویه هردوتامون هم باهم هم با خونواده هامون باز بشه دلم میخواد زودتر عروسی کنم میخوام مستقل شم میخوام برم سره خونه زندگیه خودم و دیگه خونه مادرشوهرم و خونه خودمون نرم . شوهرمو خیلی دوست دارم خیلی با حرفام اذیتش میکنم .تورو خدا شما بگید باید چی کار کنم چه جوری باید صبور باشم داره اعتماد به نفسم شجاعتم به صفر میرسه .حتی تو اخلاقمم با خونواده شوهرم تاثیر گذاشته ترو خدا راهنماییم کنین؟ (1177)

پاسخ به اين اظهار نظر

سلام رويا جان
من هم دقيقا مشكلي مثل شما دارم.من هم يك سال عقدم و شوهرم گفته بايد تا ارديبهشت سال 90 صبر كنم.من الان تقريبا دو ماهه كه دارم با اين مشكل سر و كله ميزنم.ولي با اين تفاوت كه از دو طرف خانواده ها هنوز برام مشكلي پيش نيومده.ولي عاشق اينم كه برم سر خونه زندگي خودم.تنها نتيجه اي كه من گرفتم و در حال حاضر جواب داده اينكه بايد بيخيال بشي.اگه بخواهي به اين موضوع ها بيش از حد فكر كني زمان عقدت نه تنها جلو تر نمي افته تازه همه ميگن اين چرا اينقدر براي عروسي كردن عجله داره.و شايد يك سري علايق بين تو و همسرت كم بشه و احساس كني مثل سابق دوسش نداري.سعي كن خودت را به چيزي سرگرم كني و اصلا حرف هاي خواهرت برات مهم نباشه.تو در حال حاضر حق زندگي در خونه بابات اينا رو داري.انشالا اين شش ماه هم به زودي زود هم براي من و هم براي شما تمام ميشه.سعي كن شاد باشي و با روحيه اي شاد از زندگي لذت ببري و شوهرت را به زندگي مشترك اميدوار كني.(شوهر من خيلي از اين كه حساس شدم و اكثرا به خاطر اين موضوع ناراحت بودم ازم دلگير شده بود و باعث ناراحتي اون هم شده بودم و احساس ميكردم فكر ميكنه اگه عروسي هم بكنيم باز هم اين دلخوري ها هست ولي الان كه ميبينه شادم و ديگه اين چيزها برام مهم نيست داره تمام تلاشش رو ميكنه كه هرچه زودتر بريم پيش هم.الان اون بيشترمشتاق به مستقل شدنه)ايشالا خوشبخت باشي (1361)

پاسخ به اين اظهار نظر

من چی بگم که 2سال و شش ماهه ازدواج کردم ولی تو عقدم من از تو دیوونه ترم چون شوهرم هنوز سربازه برا خونوادم اصلا مهم نیس کی عروسی بگیریم ولی خودم خسته شدم از این عدم استقلال همسرم خیلی مهربون و عاطفیه اما گاهی اوقات فکر میکنم اشتباه کردم ازدواج کردم... (2044)

پاسخ به اين اظهار نظر

خوبه (2086)

پاسخ به اين اظهار نظر

من ازدواج نکردم و ازاین موضوع ناراحتم ازاینکه ۲۶سالمه و هنوز خونه پدرمم ، راستی دوران نامزدی فقط ۶ماه خوبه نه بیشتر (2136)

پاسخ به اين اظهار نظر

سلام من تازه دوماهه نامزد كردم ولي نامزدم ازم دوره به همين خاطر ميخوام زود عروسي كنم از طرفي حداقل 6ماه لازمه واسه شناخت من كلافه ام صبرم كمه ميشه راهنمايي كنيد؟درضمن يه باباي سختگير دارم كه خودتون ميدونيد يعني چي ديگه (2875)

پاسخ به اين اظهار نظر